Programma van Wave Field Synthesis

16/05/2019

Op AlbaNova kan je de merkwaardige wereld van Routes du son ontdekken: stap in een vierkant dat bestaat uit 192 luidsprekers en laat je door verschillende componisten meevoeren in immersive music. Uniek aan Wave Field Synthesis is het concept van golfveldsynthese: het geeft geluiden de vrijheid om zich buiten het speakervierkant te bewegen, indien gewenst zelfs tot kilometers ver.
Op vraag van AlbaNova laten zowel binnenlandse als buitenlandse artiesten laten hun creativiteit los op Wave Field Synthesis. Er weerklinken (al dan niet live) composities uit verre contreien of net dichtbij, bestaande uit nieuwe of oude muziek, of een intrigerende mix van beide.

Ontdek het volledige programma van Wave Field Synthesis voor AlbaNova 2019 hier:

Luigi Nono

La lontananza nostalgica utopica futura (1988/89) 45’ door Barbara Lüneburg (viool) en Wouter Snoei (live elektronica)

Nomades musicaux

Van overal ter wereld kwamen en komen componisten naar Den Haag om met dit ruimtelijke instrument dat Wave Field Synthesis heet muziek te maken. De muzikale nomaden van vandaag komen uit respectievelijk Portugal, Iran, Italië, IJsland, Griekenland en Nederland, met een selectie muziek uit de laatste negen jaren.
 
Miguel Negrão: Subjective referral backwards in time (2010) 21’
 
In Subjective referral backwards in time reist de luisteraar  door heftige, soms gewelddadige heftige werelden van synthetische klanken. . De tijd wordt uitgerekt en de klank zoekt naar wegen om de ruimte te vullen. Zo ontstaat een sonische cocon, die uitnodigt tot introspectie en een ontspannen focus..
 
Siamak Anvari: Sefrhasht (2017) 11’
 
De muzikale ruimte in Sefrhasht bestaat uit vier lagen: niet-bewegende polyfone geluidsbronnen, zeer langzame bewegingen, rappe gebaren en extreem snelle bewegingen die fungeren als geluidsoscillator. Nu eens overlappen de lagen elkaar, dan weer klinken ze afzonderlijk. 

The space in Sefrhasht consists of four layers; static polyphonic sources, very slow movements, quick gestures and extremely fast movements which function as sound oscillator. All these layers coexist and overlap and sometimes appear isolated.
 
Lorenzo Donadei: Tejido for oboe and WFS system (2017) 7’ (hoboïste Pilar Fontalba)
 
In Tejido gaan WFS en hobo een relatie met elkaar aan, waarbij ze soms de gedaante van de ander aannemen. Soms klinkt de hobo als live elektronica of de elektronica juist als een blaasinstrument. Het stuk is gecomponeerd voor het Wave Field Synthesis-systeem van het Casa della Musica van Parma.
 
Sól Ey: 2048 (2017) 17’
 
2048 is gebaseerd op een wiskundig systeem over verhoudingen en het verband tussen frequenties en pulsen. Het systeem is toegepast op alle gebruikte parameters: tijd, ruimte en perceptie van geluid. Het wordt ingezet om de creatie van imaginaire werelden via geluid te onderzoeken. 

2048 is based on a mathematical system that deals with ratios and the relationship between frequencies and pulses. The system is applied to all factors used; time, space and perception of sound. It explores the creation of illusionary worlds through sound.
 
Zois Loumakis: Multiplicity (2018) 7’

Multiplicity onderzoekt de relatie tussen fysieke fenomenen en klanksynthese. Natuurlijke en synthetische klanken gaan een verbintenis met elkaar aan.
 
Multiplicity aims to examine the relationship between physical phenomena and sound synthesis.
 
Casper Schipper: Ara (2019) 12’
 
Deze compositie bestaat uit algoritmische geluiden en laat die op twee manieren klinken: eerst als korte, dynamische en gearticuleerde frasen en vervolgens als een statisch landschap

Iannis Xenakis

Persephassa (1969) 24’ (slagwerkers Wen-Hsin Chen, Rubén Castillo del Pozo, Mei-yi Lee, Paula Brouwer, Mario G. Cortizo and Colin Hacklander) Persephassa is een compositie voor zes slagwerkers die rondom het publiek zijn opgesteld. Het werk ging in 1969 in Iran in première tijdens het Kunstenfestival van Chiraz-Persepolis. De afstand tussen ieder van de zes musici kan oplopen tot vijftig meter, met een maximale omtrek van driehonderd meter waarbinnen de muziek wordt verruimtelijkt.

Het werk bestaat uit drie delen en stelt de benadering van de ruimte als muzikale parameter centraal. In het eerste deel  reageert elke percussionis  zodanig op alle andere musici,dat de exacte locatie van het geluid wordt onderstreept. Het tweede deel is gebaseerd op twee polen: stilte en de opeenvolging van gesuperponeerde ritmes. Het derde deel is een muzikale carrousel, waarbij de klanken extreme snelheden bereiken.
 
De uitvoering is een Wave Field Synthesis-opname van een concert van 9 april 2013 in de Arnold Schönbergzaal van het Koninklijk Conservatorium in Den Haag.
 
Presentatie onderzoek Concret PH
door Jan de Heer en Kees Tazelaar

hoera.

Collectief Publiek Geluid

Wereldcreatie

Wouter Snoei:
Seng 8’

Seng is volgens Wouter Snoei “geïnspireerd op het leven; grillig en tegelijk voorspelbaar, fragiel en tegelijk krachtig, beweeglijk en standvastig, fantasierijk en pragmatisch, eindig en steeds weer nieuw.” De componist voert het werk live uit, met behulp van zelf ontworpen wieltjes. Die functioneren als controllers waarmee subtiele bewegingen kunnen worden omgezet in grote muzikale gebaren. Elektronische klanken krijgen door middel van de Wave Field Synthesis-techniek een fysieke kwaliteit. In Seng, Koreaans voor zowel ‘rauw’ als ‘live’, is het ruimtelijke gedrag van klanken net zo belangrijk als de klanken zelf.
 
Wouter Snoei (1977) is werkzaam als componist, uitvoerder, software-ontwikkelaar en docent op het gebied van elektronische en elektroakoestische muziek. Snoei werkte sinds het ontstaan van het Wave Field Synthesis-systeem van The Game of Life aan de software en de compositie-interface. Als componist maakte hij slechts één keer een stuk voor dit WFS-systeem, bij de ingebruikname ervan in 2006. Voor het eerst sinds die première componeert Snoei nu weer zelf met de tools en techniek die hij in de tussenliggende jaren zo goed heeft leren kennen.

Luigi Nono

La lontananza nostalgica utopica futura (1988/89) 45’ door Barbara Lüneburg (viool) en Wouter Snoei (live elektronica)

Koreaanse rituelen

Ji Youn Kang:
SiNaWi (2009) 8’
Dong-Nae Gut (2013) 13’
 
Sinawi is een geïmproviseerde vorm van traditionele Koreaanse ensemblemuziek, die de rituelen van het Koreaans sjamanisme opluistert. De vorm en structuur worden bepaald door de keuze voor bepaalde ritmische patronen, en een patroon bevat diverse secties met verschillende tempi. Tot het moment dat die keuze is gemaakt, wordt elk instrument verondersteld een eigen ritme en melodie te spelen. Zo wordt de muziek polyfoon, en creëert de muziek een flow.
 
Dong-Nae Gut is een opdracht van de Biënnale van Venetië uit 2013, ter gelegenheid van de vierhonderdste verjaardag van de benoeming van Claudio Monteverdi tot maestro di cappella van de San Marco-basiliek. Het idee achter Dong-Nae Gut is afgeleid van het traditionele Koreaanse ritueel Ma-Eul Gut, een van de oudste muzikale vormen ter wereld, waarbij lokale sjamanen al musicerend een hele stad doortrekken, en inwoners zich zingend aansluiten. Kang koos dit ritueel als materiaal voor haar Biënnale-opdracht, omdat het ruimtelijke muziek was voor de stad waar deze muziekpraktijk ooit begon, als een ritueel voor Venetië.
 
Sinawi is an improvisational form of Korean traditional ensemble music (including two flutes, a haegeum(a string instrument), a daegeum(a woodwind), a janggu hourglass-drum, and a large buk drum (which also the materials of this piece), and it accompanies with the rites of Korean shamanism. The form and structure is decided by which rhythmic pattern (called Karak in Korean) is going to be used, and a pattern includes several sections with different tempo and smaller pattern inside. Upon the decision, each instrument is supposed to play its own rhythm and melody. This character becoming polyphonic, the music creates a flow.
 
"Dong-Nae Gut", also called "Ma-Eul Gut" is one of the oldest existing musical forms and one of a number of Korean traditional rituals, each with its own character, purposes, and processes. All are local events in which citizens pray for well-being, for a better, peaceful environment and for prosperity. Ma-Eul (“town”) Gut (“ritual”) is a very common example, and is still regularly performed. Dong-Nae is a more personal synonym for Ma-Eul.

When Ma-Eul Gut is performed, the musicians – the local shamans – travel throughout a city, from its borders to every street. Throughout the journey music is played, people join in and sing along together.The choice of this ritual as material for the piece was determined by the fact that we are bringing a travelling spatial music system(The Wave Field Synthesis-WFS- System) to a place for a specific event as a kind of ritual.
 
Ji Youn Kang (1977) is componist en klankkunstenaar. Ze studeerde in Zuid-Korea bij de sjamanistische grootmeesters van de Koreaanse muziek en behaalde de titel van master aan zowel het Conservatorium van Amsterdam (compositie) als het Koninklijk Conservatorium in Den Haag (Instituut voor Sonologie). Haar muziek is meestal gebaseerd op de rituelen van het Koreaans sjamanisme. Veel stukken zijn gecomponeerd voor het WFS-systeem, waarmee ze de relatie tussen muzikale en fysieke ruimte onderzoekt.
 
Ji Youn Kang (1977) is a composer and sound artist. She moved to the Netherlands in 2006 and achieved her master’s degree both in Sonology and in Composition at Conservatorium van Amsterdam. Most of her music pieces have been composed based on the rites of Korean Shamanism, and many of them were written for Wave Field Synthesis playback (192 loudspeakers), exploring the relationship between musical and physical spaces.